18 juli, 2018

Column: Ode aan het Feminisme

Ooit studeerde ik politicologie aan de Universiteit van Amsterdam.  Een sociale wetenschap, vandaar dat het woord feminisme wel ter sprake kwam. En wat een gehuf en gepuf in de klas dan. Ja dat was zo afgezaagd, feminisme was haast een vies woord waar niemand iets mee te maken wilde hebben. Ik begreep er niks van… Het land van “Baas In Eigen Buik” en dan 30 jaar later vindt men het woord vies. Ik voelde de boosheid in mij opborrelen. Nee, feminisme is helemaal geen vies woord. Of vindt je nog dat vrouwen vies zijn? Hoe kunnen de rechten, ontwikkeling en positie van de vrouw een afgezaagd thema zijn? Ben je gek!

Het is tijd om mensen wakker te schudden. Ik ben zo blij met de huidige feministische golf, die gaande is in de wereld. Van Harry Potter fenomeen Emma Watson, actrices Selma Hayek en Patricia Arquette tot zelfs Beyoncé die zich de laatste tijd openlijk uitspreken als feminist. Emma Watson zegt met haar #HeForShe campagne voor de VN dat feminisme niet alleen iets is wat de vrouw treft, maar dat het ook nog genoeg ontwikkeling vergt van de man. Ook benadrukt ze dat het tevens gaat om het veranderen van zogenaamde “mannen” en “vrouwen” patronen. Bijvoorbeeld dat het acceptabel moet worden voor de man om ook gevoeliger te mogen zijn, dat dat dus niet typisch “vrouw” is. Patricia Arquette nam haar moment toen ze afgelopen maand de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol won. Ze zei dat elke belastingbetaler op de wereld is gezet door een vrouw en dat het nu toch echt tijd is dat de ze net zoveel gaat verdienen als de mannen.

Volgens een recent VN rapport duurt het nog zeker 70 jaar voordat de man en vrouw in een soortgelijke functie hetzelfde gaan verdienen…

Gek genoeg wordt de stem van de vrouw nog niet zó lang gehoord. Pas sinds ongeveer 100 jaar mag de vrouw haar stem uitbrengen. In de Verenigde Staten was dat in 1920. In dat jaar stemde ook de eerste vrouw in Nederland, de vrouw van een Burgemeester, dat wel. In 1922 konden alle vrouwen in Nederland actief stemmen. Kortom, de rechten van de vrouw worden nog maar sinds kort erkent. Gelukkig is er ontwikkeling. Vrouwen komen in hogere posities en worden toch onafhankelijker dan ooit.

Het aller belangrijkste is natuurlijk dat een vrouw mag doen wat ze wil. Daarin is Nederland gelukkig redelijk ver ontwikkelt. Maar het sluiten van abortusklinieken sinds 2010-2013 is toch een zorgwekkende ontwikkeling in een ontwikkeld en vooruitstrevend land als Nederland.

En waarom zien we eigenlijk zo weinig vrouwen in top functies? Waarom zo weinig vrouwelijke ministers? Of zelfs tot nu toe geen vrouwelijke minister-president? Het merkwaardige is dat dit onderwerp niet eens ter sprake komt in onze samenleving. Dat terwijl in de moslim wereld al vijf vrouwen zijn verkozen tot minister-president. Dan mogen wij in het Westen wel meer onze best doen.

Wat vooral jammer is aan Nederland is dat alle verworvenheden, alles wat dit land ooit zo bijzonder maakte in de wereld, zo anders, zo vooruitstrevend langzamerhand lijkt te verdwijnen. Blijkbaar niet meer baas in eigen buik, voortaan moet je naar het ziekenhuis voor een abortus (lees: minder anoniem). En kwaliteiten als tolerantie, die ook steeds moeilijker lijken te worden voor deze maatschappij. Ik denk dat de enige boodschap voor dit alles is dat je altijd moet BLIJVEN vechten voor je rechten. Niet achterover leunen. Er is genoeg werk aan de winkel!

Het moge wel duidelijk zijn dat mensen die zeggen dat feminisme niks met mannen te maken heeft het aan het verkeerde eind hebben. Hoe kan gelijkheid niks met de andere kant te maken hebben? Nee feminisme is een strijd voor ontwikkeling en vooral erkenning van de vrouw. En dat kan alleen samen met de man.

door: Ozüm Canel

Geef een reactie

You must be logged in to post a comment.

scroll to top